Ալբերտ Ստեփանյան, Սամվել Սամբատով, Սասուն Պետրոսյան, Կարեն Ներսիսյան, Հայկ Հարությունյան, Գրիշա Գրիգորյան։
Այս տղերքը երկու ամսվա ծառայողներ էին։ Նրանք սպանվեցին ու խոշտանգվեցին պատերազմի ավարտից 50 օր անց, Հադրութի Հակակու գյուղում, ադրբեջանա-թուրքական հատուկջոկատայինների դեմ անհավասար կռվում, հայկական պետության անտարբերության ու անգործության արդյունքում։ 6 զինվորների ծնողները առիթ ունեցել են խոսելու, երբ իրենց որդիները ողջ են եղել։ Տղաները պատսպարվել են անտառներում։ Բայց ցավոք սրտի, ոչ մի պետական միջամտություն չձեռնարկվեց, որպեսզի տղաներին փրկեն։ Բազմիցս խոսվել է, որ շրջափակման մեջ ընկած տղաներ ունենք։ Մինչդեռ քար անտարբերություն, եւ փոխարենը պետության կողմից հնչած` կարմիր գծերը չհատեք.. Ծնողները պնդում էին, որ տղերքի շրջափակման մեջ լինելու, գտնվելու մոտավոր վայրի մասին տեղյակ են եղել, եւ նրանք տեղյակ են պահել Արցախի նախագահին, եւ բոլոր պատկան մարմիններին՝ ՊՆ-ից մինչեւ վարչապետ։ Հայկի հայրը հանդիպել էր Նիկոլ Փաշինյանի հետ, ասել՝ տղաները անտառներում են, զանգել են, գնացեք փորձեք փրկել մեր տղաներին։ Փաշինյանը նայել էր օգնականին հարցրել՝ «հնարավո՞ր ա հիմի սաղ մարդ լինի անտառներում, ի՞նչ են ուտում բա էս ցրտին…»։ Երբ պատերազմից հետո, հիսուն օր անց, տղաների խոշտանգված մարմինները հանձնեցին ծնողներին, դիահերձումից հետո տղաների ստամոքսում կաղին, մասուր ու խոտ է եղել… տղաները կռվելով, ու իրենց կյանքը փորձելով փրկել` կաղին ու մասուր ուտելով օրեր շարունակ գոյատեւել են, կարծելով, թե պետություն ունենք, որը հնարավոր բոլոր միջոցներով իրենց կյանքը կփրկի։ Տղերքը սպանվեցին ու խոշտանգվեցին դեկտեմբերի 27-ին։ Նրանք բոլորն էլ նորակոչիկներ էին` երկու ամսվա ծառայողներ։ Իսկ ծնողներին մինչեւ այսօր ոչ ոք չի լսում, անգամ նրանց իշխանությունը չի ընդունում։ Պետությունը մատնված է հանցավոր անգործությամբ։
Հեղինակ՝ Ա․Հայրապետյան
